Terug bij het startpunt

De nachten worden steeds problematischer. Kees weet niet meer hoe hij moet liggen. 'Gelukkig' voor hem kon hij aan boord alleen maar zittend slapen. Nu hier terug in Thessaloniki is het wel allemaal goed geregeld. We worden naar het hotel gebracht en onze dozen en fietsen arriveren een klein uur later. Maar ik ben moe, en ik laat de tranen maar even stromen. Helemaal als blijkt dat mijn lieve vent een klein cadeautje voor me gekocht heeft. Het is echt een rollercoaster aan emoties. Gelukkig kunnen we aan de overkant nog een combi ontbijt/lunch scoren, niet gezellig maar wel lekker. En dan ga ik grappent naar de knutselclub in de garage. Kees op zijn stoeltje dirigeert zijn vrouw:moertje los hier, hendeltje daar los, banden leeg, folie zus, bescherming daar, en ik ploeter, zweet maar ben lekker bezig. En dan zitten de fietsen weer in hun doos. Een ruime week nadat ze eruit gingen. Pfff idioot. Nog een keer zeg ik:DIT DOEN WE NOOIT MEER! Maar wel fijn: dit hotel heeft een zwembad op de 9e.binnenbadje maar met harmonica-ramen, en die staan open. Even lekker op de bedjes weer slapen, zwemmen, spelletje, wijntje, weer tranen en lekker eten daarna. En doodmoe vallen we vroeg in slaap.