Weer thuis

Ons laatste verslag van deze reis. De proef met deze reisblog. Graag jullie reaktie wat jullie ervan vinden. Het was een lange lange dag met veel wachten, en maar hopen dat alles goed zou gaan. Dat is het uiteindelijk opgeteld zeker. Nu in het ziekenhuis aan het wachten op kees zijn check up. 

Hotel was super vriendelijk want we mochten tot vertrek de kamer behouden. En ontbijtje was even wennen aan de hoeveelheid ha ha. Na wat zwembaantjes en lekker relaxen op de stoelen aldaar en nog maar een slaapje hebben we ons klaargemaakt voor vertrek. Nog maar een heerlijke verse jus aan de overkant genomen. (echt goddelijk) en toen gewacht op de taxis. Kreeg nog wel een hartverzakking want toen ik de overige bagage bij de dozen ging zetten in de garage, waren de fietsen weg! Gelukkig alleen van de plek waar wij ze gezet hadden want ze stonden precies achter een pilaar waar ik ze niet kon zien. Dat was echt even schrikken. Door de regen 2 uur gereden naar de luchthaven Kavala alwaar het wachten weer begon op de transfer van onze fietsen, want die moesten in een andere auto dan wij! Daar nog even een sterssmomentje toen de luchtvaartbeambte de dozen zag en aangaf dat de grote doos open moest omdat die zo niet mee kon. Oeps, ook dat ging uiteindelijk toch goed en vertraagd vlogen we dan toch weg op een lange benen plek met tussenplek leeg. Wow! Beetje genant voelde het wel met aan boord veel moeders met jengelende kinderen op schoot. In dusseldorf wachtte ons de grootste uitdaging want van assistentie viel weinig te bespeuren. Bagage was er best snel en ook intact maar toen de twee karretjes maar om en om stukje gereden. Kees weer mee, ik weer terug. Nog wat mensen laten helpen door door de deuren met onze spullen te lopen. Nog de dozen alleen moeten versjouwen want ze konden zo niet door de deur. Maar ook dat kwam uiteindelijk terecht in de taxi die ons naar huis moest brengen. De chauffeur had gedacht dat ze wel achterin zouden passen maar ze moesten over de banken heen waardoor we allebei knus voorin moesten. Geen lange benen plek of tussenruimte zal ik maar zeggen, maar we zijn er gekomen. 1:45u is onze vakantie dan officieel geeindigd. Ik ben kapot! Het verhaal van Kees gaat nog wel door maar dat komt hier niet meer te staan. Het zal wel weer goedkomen. Dan hopen we volgend jaar mei echt te kunnen vertrekken voor onze lange trip. En dan vertrekken we vanuit huis. Geen gedoe meer. Dank allen voor jullie hartverwarmende ondersteuning. Tot ziens!