Dat was spannend!

Vanmorgen dacht ik vroeg wakker te worden van getik op het balkon. Naar buiten kijkend was het grauw en donker, maar toch al bijna half tien. Het zag er eerder nachtelijk uit. En toen viel de stroom ook nog uit. Gaan met die banaan. Kees mocht vandaag het hele stuk rijden. Mijn rug zit pijnlijk vast. En dat was een forse uitdaging. Ging het eerste stuk dreinerig met veel regen voorbij, het tweede stuk werd lastiger. Want dat ging omhoog. Gelukkig eerst achter de strooi/sneeuwschuiver, maar die draaide halverwege weer om terug te gaan. En daar begon onze uitdaging want het sneeuwde flink, en het zicht werd al minder en minder. In de tunnel de kettingen om de banden gelegd  en als enige op die hoogte moesten we tussen de sneeuwstokken blijven rijden. Dat is veel turen turen turen! En dan is 40km lang als je niet harder dan 30 a 40 km gaat. Maar we waren al blij dat het goed ging. Daarna konden we weer zonder kettingen rijden, maar bleef de temperatuur schommelen tussen 0 en min 7. Kees heeft de hele rit van vijf uur volbracht. Aangekomen bij onze bestemming schuurde de sneeuw met een felheid om ons heen. Een verlaten terrein.ik voelde me net het meisje met de zwavelstokjes die op de deurbel drukte:laat me er alsjeblieft in! Gelukkig kon dat, en zitten we nu bij onze eigen houtkachel warm te worden. Net bij moeders aardappelen en vis gegeten voor on Noorse prijzen. We gaan ons morgen hier maar ingraven want het wordt net zo erg. En dan vrijdag onze laatste rit naar Trondheim met beter weer hopelijk.