Einde trainingsstage

Waar ga ik beginnen met deze dag te beschrijven? Met het leuke of mider leuke gedeelte? Ik hou het spannend..... Inderdaad Esther die muggenvriendjes deden goed hun best, maar het was natuurlijk wel heel bijzonder om onder de volle maan en sterren te liggen. Helaas wel kort geslapen door feestje van de buren. Maar toen we half zeven wakker werden kabbelde de zee onder het ochtendgloren zachtjes tegen het strand. Nog helemaal stil. Het rimpelloze water in gegaan en even afgespoeld bij de douche. Slaapzak was wel helemaal nat van boven door de hoeveelheid vocht in de lucht dus die moest even drogen. Keurig op tijd vertrokken om tijdig de ferry te kunnen halen naar Samothraki..... En daar ging het mis. We namen de hoofdwegen om zo toch wat meer vaart te hebben. De route oke, tot het punt waarop Kees bij een afdaling onderuit glijd, voor mijn neus zie ik hem een forse smakkert maken met hoofd op de straat schuift hij door zijn vaart nog wat verder en dendert zijn fiets bovenop hem. Ik hoor hem kermen en schiet gauw te hulp. Het bloed druipt over zijn hoofd en ik zie hele plekken schaafwonden. Niet alleen Kees maar ik wordt er ook dizzy van. Een vrouw kwam op het rumour af en vroeg of ze ons naar het ziekenhuis moest brengen. Na enige overreding ging Kees toch mee en ben ik het laatste stuk verder gefietst. Bij het ziekenhuis aangekomen mocht ik niet naar Kees toe en moest ik wachten wachten en nog eens wachten. We communiceerde maar per whatsapp. 2,5 uur duurde het. Resultaat: gebroken rib, sleutelbeen en drie hechtingen in het hoofd! Minimaal 20 dagen absolute rust, en dan hopen dat alles goed hersteld. Boot weg, en wat nu? Gelukkig konden we terecht bij ons vorige hotel wat 400m van het hospitaal ligt. Kees mag verpakt in mytella mee. Draagt zijn fietsbroek, maar bloot bovenlijf. De pijn valt mee als hij niet beweegt, maar dan merk je hoeveel dingen je niet kunt. Schoenen aan en uit trekken.... Het grote regelen begint, terwijl ik me nog nauwelijks besef dat dit voor ons einde vakantie betekent. Zijn fiets moet hiernaar toekomen, vanaf de plek des onheils 5km verderop. Medicijnen gehaald worden, we hebben niets geluncht en hebben dorst en trek. En de verzekering moet worden ingelicht. Duizend vragen komen op me af. Hoe gaan we alles in godsnaam terug krijgen?! Hoe gaan we eten, slapen en de dagen doorbrengen? 

Nu is de fiets gelukkig weer terug en heb ik Kees geholpen met wassen en iets anders aantrekken. Hebben we ons maaltje zelf gekookt en liggen we nu uitgeteld op bed.